از افتخارات زندگیم اینه که چند سال تو کلاس درس ایشون بودم... صد  افسوس که جامعه علمی از وجود ایشون محروم شد

یادشون گرامی

بجز خوبی و پاک سرشتی چیز دیگری از ایشان در   ذهنم نقش نبسته  حیف از سالهایی  که گذشت و  از حضورشون  در دانشکده محروم شدیم به خانواده محترمشون تسلیت میگم

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست

من که یک امروز مهمان توام فردا چرا

وقتی رفتارهای دکتر مهرداد عزیز را کنار هم می ذاری متوجه می شی، بی تکلف بودن، مهربانی، هم نوع دوست بودن، خانواده دوست بودن و ده ها صفت پسندیده دیگه فقط در این هست که آدم بزرگ و ریشه داری بود. 

شریک غم های شما خانواده گرامی هستم. 

صالحی، همکار دانشگاهی

‎مهرداد جان،

‎دلم تنگ است…

‎نه فقط برای لبخندهایت، که برای آرامشی که با حضورت می‌آوردی.

‎برای سادگی‌ات، برای مهربانی بی‌پایانت، برای نگاه روشن و صداقت بی‌ادعایت.

‎از آن آدم‌هایی بودی که بودن‌شان آرام می‌کند، و نبودن‌شان، خلأی عمیق در دل می‌گذارد.

‎سال‌ها دوستی، رفاقت و خاطراتی که هیچ‌وقت کهنه نمی‌شوند، در قلبم زنده خواهند ماند.

‎یادت همیشه با من است، با همه خلوص، مهر، و سکوت نجیبانه‌ای که از تو به یادگار مانده.

‎روحت در آرامش، مهربان رفیق...

Dear Mehrdad,

I miss you…

Not just your smile, but the peace you brought with your presence.

Your simplicity, your boundless kindness, your clear gaze and quiet sincerity.

You were the kind of person whose presence calmed the room—and whose absence leaves a deep, unfillable space.

Years of friendship and memories that will never fade live on in my heart.

Your memory stays with me, wrapped in all the purity, warmth, and gentle silence you left behind.

Rest in peace, my kind friend...